گلهای رنگارنگ

گفتگوی شمع ها

چهار شمع سرخ و سبز
 در فضا نور میپاشيد
آرامشی دلپذیر
 نور را در مینوردید
و میشدحرفهاشون رو فهمید
اولی گفت
نامش صلحه
ولی کسی رو توان اون نیست
 که روشناییش رو
 دوام بخشه
و فرو رفت در عمق خاموشی
دومی گفت
نامش ایمونه
دیگه نیازی نیست به وجودش
و فرو رفت در  عمق خاموشی
سومی گفت
نامش عشقه
ولی نیست دگر اورا توانی
رها کرده اند اورا
ادمهای این دنیای فانی
و فرو رفت در عمق خاموشی

ناگهان کودکی
اشگ در چشمانش درخشید
و پرسید
چرا خاموش  گشتید؟

شمع جهارم گفت
با شعله ی سوزان من
بانور بی پایان من
خواهند بود قادر همه
روشن کنند شمع هارا
باردگر
من امیدم ،من امیدم، من امید

شکوه